Jeżeli kilkukrotne pomiary ciśnienia tętniczego w pewnym okresie czasu przekraczają wartość 140/90 mm Hg to upoważnia to do rozpoznania nadciśnienia tętniczego. Istnieją również określone sytuacje, w których za nieprawidłowe uznaje się ciśnienie wyższe od 130/80 mm Hg. Dotyczy to tych osób które są bardzo zagrożone wystąpieniem chorób układu sercowo-naczyniowego lub już są nimi dotknięte, przebyły na przykład zawał serca, udar mózgu albo rozpoznawana jest u nich cukrzyca. Nadciśnienia nie można rozpoznać na podstawie jednorazowego pomiaru. Dopiero wartości ciśnienia uzyskane w trakcie kilku pomiarów świadczą o tym, że ciśnienie jest nieprawidłowe. Niekiedy nadciśnienie tętnicze rozpoznaje się na podstawie małej liczby pomiarów. Ma to miejsce wtedy, kiedy u danej osoby obecne są powikłania spowodowane nadciśnieniem tętniczym.

Bywa, że podwyższona jest tylko jedna wartość ciśnienia, a druga pozostaje prawidłowa. Taka sytuacja również upoważnia do rozpoznania nadciśnienia. W przypadku podwyższenia ciśnienia skurczowego do wartości powyżej 140 mm Hg, przy prawidłowym tzn. niższym niż 90 mm Hg ciśnieniu rozkurczowym, rozpoznawane jest tzw. izolowane skurczowe nadciśnienie tętnicze. Ma to często miejsce u osób w starszych.



Dotychczasowa granica służąca do rozpoznania nadciśnienia tętniczego, czyli wartość 140/90 mm Hg została ustalona w oparciu o obserwacje kliniczne. Wiele badań wskazuje, że u osób z ciśnieniem tętniczym równym lub wyższym od 140/90 mm Hg częściej niż u innych dochodzi do uszkodzenia serca, nerek oraz mózgu i do rozwoju miażdżycy.

O nadciśnieniu tętniczym mówimy, gdy średnia z kilku pomiarów przekracza 140/90 mmHg.

Pokrzywa jest rośliną powszechnie występującą w Polsce, szczególnie często możemy ją spotkać w lasach liściastych oraz nad brzegami rzek. To roślina wszystkim znana, niestety ze względu na swoje „parzące” działanie wielu osobom kojarzy się negatywnie. A tymczasem jest to roślina o wielu pozytywnych właściwościach ważnych dla naszego zdrowia i urody.

Liście pokrzywy zawierają w sobie: witaminę B, C, K, E, kwasy organiczne, żelazo, magnez, fosfor, krzem, wapń i potas. W korzeniach tej rośliny znajdują się między innymi steroidy – związki pomocne w leczeniu prostaty.

Pokrzywa dla zdrowia

Pokrzywa ma dobroczynne działanie dla organizmu ponieważ:

• oczyszcza krew i płyny ustrojowe
• stosuje się ją w leczeniu reumatyzmu
• poprawia stan skóry i włosów
• napary z liści pokrzywy stosuje się przy krwawieniach i biegunkach
• łagodzi stany zapalne w przewodzie pokarmowym
• polepsza przemianę materii i stymuluje trawienie
• jest środkiem działającym moczopędnie stosowanym przy chorobach nerek
• obniża poziom cukru we krwi dlatego wspomaga leczenie cukrzycy
• picie soku pokrzywowego wzmacnia organizm
• zmniejsza ona przekrwienie, obrzęki i stany zapalne
• można ją stosować wspomagająco przy leczeniu niedokrwistości, gdyż zwiększa liczbę czerwonych krwinek
• w postaci okładów jest stosowana przeciwko czyrakom
• przynosi ulgę przy bólach stawów i kurczach mięśni.


Pokrzywę może spożywać w postaci odwaru bądź soku.

Sposób przyrządzania odwaru pokrzywowego:

2 łyżki korzeni z kłączami zalewamy 2 szklankami wody, należy to wszystko gotować pod przykryciem przez okres pięciu minut. Ostawiamy na pół godziny, następnie przecedzamy. Odwar należy pić 2-3 razy na dzień po pół szklanki przez około 2 tygodnie.

Sposób przyrządzenia soku pokrzywowego:

Pokrzywy dokładnie myjemy, następnie miksujemy i wyciskamy na przykład przy użyciu gazy. Dla zachowania trwałości soku należy go odrobinę posolić, przechowujemy w ciemnym naczyniu, w chłodnym miejscu. Sok pijemy codziennie rano, na czczo w małych ilościach, jedna łyżka dziennie w zupełności wystarczy dla wzmocnienia organizmu.

Pokrzywa w kosmetyce

Pokrzywa ma swoje zastosowanie również w kosmetyce. Pokrzywa wzmacnia włosy i zapobiega ich wypadaniu. Młode liście, które wykazują działanie ściągające i tonizujące stosuje się do przygotowywania parówek twarzy, mieszanek kąpielowych oraz płukanek do włosów. Pokrzywa ma działanie oczyszczające, jest szczególnie wskazana do stosowania dla cery tłustej. Zmniejsza łojotok oraz łupież. Przeciwdziała także nadmiernemu poceniu się skóry.

Maseczka z pokrzywy do cery tłustej

2 łyżki płatków owsianych połączyć z 2 łyżkami mleka, do tego dodajemy świeży sok z pokrzywy w takiej ilości aby uzyskać niezbyt gęstą konsystencję. Taką maseczkę nakładamy na twarz i zmywamy po piętnastu minutach.

Płukanka pokrzywowa do włosów

1 szklankę świeżych liści pokrzywy zalewamy 1 szklanką spirytusu, płyn odstawiamy na 2 tygodnie, po tym czasie odcedzamy i stosujemy do wcierania w skórę głowy przy każdym myciu włosów.

Pokrzywa w kuchni

Pokrzywa ze względu na swoją zawartość licznych witamin i składników mineralnych jest bardzo zdrowym elementem potraw. Do celów kulinarnych możemy użyć świeżo zebrane liście i pędy dodające je do sałatek, zup i soków. Przed użyciem pokrzywę należy sparzyć wrzątkiem.

Sałatka z młodej pokrzywy

½ kg młodej pokrzywy, garść szczawiu, 1 łyżka natki pietruszki, 1 łyżka szczypioru, 1 łyżka kopru zielonego, 2 łyżki posiekanych orzechów laskowych
Sos: 2 ząbki czosnku, 2 łyżki soku z cytryny, 1 łyżka oliwy, sól, pieprz i cukier do smaku.
Pokrzywę umyć i włożyć na 2 minuty do lekko słonego wrzątku, odcedzić, i drobno posiekać. Do pokrzywy dodać resztę składników: pokrojony szczaw, koper, szczypior, natkę i orzechy. Czosnek przeciśnięty przez praskę połączyć z solą, pieprzem, cukrem, sokiem z cytryny i oliwą. Sałatkę należy polać przygotowanym sosem i odstawić w chłodne miejsce.

Inne zastosowania pokrzywy

Pokrzywa ma również inne zastosowania niż zdrowotne i kosmetyczne. Używa się jej do produkcji piwa pokrzywowego, dostarcza ona także zielonkawożółtego barwnika do wełny oraz śmietankowego dla jedwabiu. Z włókien pokrzywy wytwarza się tkaniny i papier.

Należy pamiętać, że pokrzywa jest niewskazana dla matek karmiących piersią, gdyż hamuje wydzielanie mleka. Pokrzywa okazuje się być rośliną bardzo wszechstronną. Warto korzystać z jej dobroczynnego działania dla poprawy zdrowia i urody.

Poniżej znajdziesz listę ćwiczeń składających się na cykl "Aerobicznej 6 Weidera".
Ćwiczenia wykonuj rzetelnie, a sam zobaczysz jakie przyniosą efekty.
Osobiście polecamy zrobienie zdjęcia torsu przed rozpoczęciem treningu, a następnie po zakończeniu treningu. Efekt może okazać się piorunujący! Tego Wam życzymy .. jak i wytrwania

Ćwiczenie 1:
Leżymy na płaskim podłożu, ręce wzdłuż tułowia.
Unosimy na zmianę jedną nogę, tak aby w kolanie i biodrze zachować kąt 90 stopni, jednocześnie unosząc barki ale tak aby nie odrywać tułowia od podłoża.
Wytrzymujemy w tej pozycji około 3 sekund, zachowując maksymalne napięcie mięśni.
Możemy objąć dłońmi kolana ale nie przytrzymujemy.

Ćwiczenie 2:
W tym ćwiczeniu unosimy jednocześnie obie nogi. Przytrzymujemy ok. 3 s.

Ćwiczenie 3:
Ćwiczenie wykonujemy tak jak pierwsze, z tym, że splatamy ręce na karku.

Ćwiczenie 4:
Ćwiczenie wykonujemy analogicznie do drugiego, z tym, że splatamy ręce na karku.

Ćwiczenie 5:
W tym ćwiczeniu unosimy część barkową tułowia i utrzymując napięcie mięśni brzucha robimy "nożyce". Ręce splatamy na karku.

Ćwiczenie 6:
W tym ćwiczeniu unosimy jednocześnie część barkową tułowia i obie wyprostowane nogi.
Przytrzymujemy 3 s.

Podstawa, to podstawowa przemiana materii

Zasadniczym powodem występowania skłonności do tycia jest zbyt wolna przemiana materii. Pod pojęciem przemiany materii rozumiemy całość procesów biochemicznych zachodzących w komórkach ustroju, które umożliwiają wykorzystywanie i zamianę energii zmagazynowanej w pokarmach i dostarczanej z pożywieniem na energię niezbędną do podtrzymywania procesów życiowych i zapewnienia sprawnego funkcjonowania organizmu.
Aktualne tempo przemiany materii decyduje o tym , czy będziesz miał skłonności do nadwagi, czy też pozostaniesz szczupły, nawet jeśli nie przestrzegasz dziennych limitów zapotrzebowania kalorycznego typowych dla płci, wieku i stopnia aktywności fizycznej.
W całkowitej przemianie materii około 2/3 zużywanej energii przypada na tzw. podstawową przemianę materii zapewniającą podtrzymywanie podstawowych życiowych funkcji ustroju. Jest ona oznaczana w ściśle określonych warunkach – w pozycji leżącej, na czczo, w stanie całkowitego rozluźnienia fizycznego i nerwowego.
Tak duża część wydatku energetycznego przypada w przeważającej części na utrzymanie normalnej temperatury ciała i niezakłóconego metabolizmu najważniejszych życiowo organów – mózgu, serca, wątroby, nerek, podtrzymywanie sprawnego krążenia krwi i limfy, perystaltyki jelit, a także podstawowej czynności innych narządów i układów.
Sprawna podstawowa przemiana materii, to możliwość ciągłego – nie tylko w stanie aktywności, ale i spoczynku - spalania większych ilości dostarczanych z pożywieniem kalorii. Z kolei nawet nieznaczne zwolnienie jej tempa wiąże się z nasileniem skłonności do odkładania rezerw tkanki tłuszczowej.
Z pewnością lepiej mieć dobrą podstawową przemianę materii, szczególnie, że kalorie spalane są wówczas bez żadnego wysiłku. Także w pozycji leżącej, w stanie pełnego rozluźnienia, a więc na przykład podczas snu. Trudno chyba wyobrazić sobie łatwiejszą i przyjemniejszą kurację odchudzającą.
Dlaczego nie korzystamy szeroko z tej metody? Właściwie z jednego powodu. Wszystkie stosowane dotychczas diety odchudzające zwalniały tempo podstawowej przemiany materii.
 Jest to efekt przestrojenia metabolizmu na wariant oszczędnościowy stanowiącego następstwo drastycznego ograniczania ilości kalorii dostarczanych z pożywieniem lub towarzyszącego jednostronnej diecie niedoboru ważnych składników odżywczych. Gdyby nasz organizm nie zwalniał tempa przemian metabolicznych podczas wymuszonej głodówki efekty zbyt rygorystycznych kuracji mogłyby mieć dla nas fatalne następstwa, a tak, odchudzanie kończy się najczęściej bez poważniejszych konsekwencji i po pewnym czasie jesteśmy gotowi do kolejnej próby. Zmuszeni jesteśmy ją podjąć, ponieważ spadek tempa przemiany materii, jaki nastąpił podczas stosowania diety, uniemożliwia uzyskanie trwałej utraty wagi.
Powtarzające się zbyt często „wyhamowywanie” przemiany materii zwalnia ją zresztą coraz bardziej, tak że po kolejnych kuracjach odchudzających waga systematycznie pnie się wzwyż.
Spowalnianie podstawowej przemiany materii przez wszystkie tradycyjne metody odchudzania jest także powodem dla którego tak duże znaczenie przywiązuje się w nich do wzrostu wydatku energetycznego z puli tzw. ponadpodstawowej przemiany materii, czyli tej związanej przede wszystkim ze zwiększoną aktywnością fizyczną. Aby schudnąć, powinieneś zatem nie tylko jak najmniej jeść, ale jednocześnie intensywnie ćwiczyć. Takie zestawienie celów nie jest zgodne z fizjologią organizmów żywych, ale przy odpowiedniej determinacji zapewnia doraźnie uzyskiwanie ujemnego bilansu energetycznego i powoduje upragnioną utratę wagi. Tyle, że również w tym wypadku na efekty możemy liczyć jedynie w okresie kiedy regularnie wykonujemy zalecane ćwiczenia. Później jest podobnie, jak w przypadku diety. Po zaniechaniu ćwiczeń spada tempo nie tylko ogólnej, ale także podstawowej przemiany materii.

Dlaczego zwykle pomija się temat znaczenia podstawowej przemiany materii przy okazji prezentacji kolejnych diet odchudzających, chociaż stanowi ona u większości otyłych osób zdecydowanie ponad połowę całkowitego wydatku energetycznego?
Ponieważ jest to najsłabszy punkt wszystkich propagowanych dotychczas tradycyjnych diet odchudzających. Polega on na braku możliwości uporania się z problemem spadku tempa przemiany materii, a w konsekwencji niemożności zachowania efektów odchudzania po powrocie do normalnego sposobu odżywiania.
W odchudzaniu weekendowym po raz pierwszy nie następuje zwolnienie tempa podstawowej przemiany materii i w rezultacie nie ma ryzyka wystąpienia efektu jo-jo. Aby schudnąć nie będziesz musiał także wykonywać męczących ćwiczeń, ponieważ skuteczność tej metody zależy przede wszystkim od tego, ile schudniesz w okresie wypoczynku i snu? Przecież właśnie wtedy zużywamy najwięcej kalorii.

Na SFD wciąż pojawiają się pytania jak cwiczyć by spalić tłuszcz, ile czasu poświęcać na takie ćwiczenia i jakie te ćwiczenia powinny być.
Tak więc najskuteczniejsza intensywność ćwiczeń jest na progu przemian tlenowo-beztlenowych. Wysiłek tlenowy to taki wysiłek, kiedy serce jest w stanie doprowadzić tlen do całego organizmu i przepowadzić wszystkie przemiany. Wysiłek beztlenowy następuje wtedy, gdy serce nie jest w stanie nadążyć z dostarczaniem tlenu.
Aby pozbyć się tłuszczy wysiłek musi być tlenowy, tj. do 150-160 skurczów serca na minutę. Tłuszcz wchodzi w reakcję tylko w obecności tlenu. Ćwiczenia powinny być przeprowadzane długo (ok 1 godziny) i wbrew pozorom małointensywnie. Np. biegi, szybsze marsze, jazda nan rowerze.
Najtrudniej jest pozbyć się tłuszczu z tych miejsc, gdzie gromadzi się on odpowiednio u kobiet od pasa w dół, a u mężczyzn od pasa w górę. Jednak nie ma rzeczy niemożliwych - odpowiednia dieta i systematyczny trening pomogą w utrzymaniu zgrabnej i wysportowanej sylwetki.